Γιατί οι Αφγανοί μεταναστεύουν από το Ιράν στην Ευρώπη
της Μαχντιά Χοσσαϊνί

Για τις Ευρωπαϊκές αρχές, μόνο οι Σύριοι πρόσφυγες είναι πρώτης τάξης άνθρωποι. Όπως κι εμείς έτσι και αυτοί έφυγαν από τη χώρα τους εξαιτίας του πολέμου, γι αυτό αναρωτιέμαι αν ο πόλεμος έχει διαφορετικό πρόσωπο σε κάθε χώρα. Πιστεύω πως ο πόλεμος, παντού πόλεμος είναι.

Ενα απέραντο στρατόπεδο συγκέντρωσης με το όνομα Γάζα
από το tvxs

H πιο γνωστή παρομοίωση της Λωρίδας της Γάζας, που για άλλη μια φορά έγινε τόπος σφαγής των Παλαιστινίων από τους Ισραηλινούς, είναι μια «μεγάλη ανοιχτή φυλακή». Η πραγματικότητα όμως που βιώνουν οι εγκλωβισμένοι Παλαιστίνιοι σε αυτήν, καθιστούν ακόμη και μία φυλακή μακράν καλύτερη.

Είδα να «φεύγει» ένας γέρος
του Πάνου Ραμαντάνη

Ήμουν φαντάρος όταν πρωτοδιάβασα το “Χαιρετίσματα στο Θείο”. Μου το είχε δώσει ένας φίλος για να έχω παρέα στη σκοπιά. Κάτι σχολίασα για το ότι είναι πολύ μεγάλο και θα το βαρεθώ. Πού να’ξερα ότι από τότε ο Τσαβαρία θα γινόταν κόλλημα και τα βιβλία του θα μου έκαναν παρέα για πάντα.
Ερχόταν συχνά στην Ελλάδα. Μια φορά τον είδα στην τηλεόραση να παίζει τάβλι στην Πέρδικα με το θείο μου το Νώντα και μετά να κάνει βόλτα στη Μονή με ένα καΐκι. Ωραίος τύπος.
Διάβασα προχθές τη είδηση.
“Άντε ρε μουτσάτσο, καλό δρόμο.”
Γ.Δ.

21η Απριλίου: Κι όμως, γελοίοι, μας έδεσαν
του Κλέαρχου Τσαουσίδη

Ξέρω ότι αυτό που σήμερα δοξάζουν εν πλήρη ελευθερία οι χρυσαυγίτες και υπηρετούσαν μεταδικτατορικά τύποι σαν τον Βορίδη, τον Πλεύρη ή τον Γεωργιάδη είναι μια πληγή που θα κλείσει μόνο με τη δική μας βιολογική εξαφάνιση. Αυτοί ουδέποτε ένιωσαν την ανάγκη έστω για μια συγγνώμη.

Δεν μιλάμε πια για το αυγό, αλλά για το ίδιο το φίδι…
του Βασίλη Πάικου, από την Αυγή

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης φέρουν το μεγαλύτερο βάρος της ευθύνης. Με τα μεγάλα ιδιωτικά κανάλια σε πρώτο ρόλο. Εκείνα που στις ενημερωτικές τους εκπομπές, ακόμη και σε θεωρούμενες ως σοβαρές και έγκυρες, έδιναν συχνά-πυκνά βήμα στους χρυσαυγίτες και στον δηλητηριώδη λόγο τους. Κι ύστερα ήρθαν οι μέλισσες…

Ο Άιχμαν πάει σχολείο
ή αλλιώς διερευνώντας ζητήματα αυταρχισμού και αυτονομίας στην εκπαίδευση

του Ορέστη Διδυμιώτη

Όχι τυχαία, οι μαθητές και οι μαθήτριες βρίσκουν το σχολικό μάθημα ανιαρό: το σχολείο τείνει να μετατραπεί σε έναν θεσμό αδιάφορο, βυθισμένο στην πλήξη και την έλλειψη νοήματος, ή ακόμα σε ένα περιβάλλον ευνοϊκό για την επώαση αυταρχικών χαρακτηριστικών.

Αντιφασισμός, Δημοκρατία, Εκπαίδευση
του Ορέστη Διδυμιώτη (ξ)αναδημοσίευση

«Αυτό που έχει να αντιτάξει το σχολείο στο φασισμό είναι περισσότερη και καλύτερη δημοκρατία.»
Με αφορμή την συζήτηση περί εκπαίδευσης, που έχει ανάψει τις τελευταίες μέρες στα Κύθηρα, η Dragonera Rossa δημοσιεύει ξανά ένα εξαιρετικό άρθρο που πριν δυο χρόνια μας έστειλε ο Ορέστης Διδυμιώτης.