Δεν υπάρχει Ειρήνη χωρίς Δικαιοσύνη (και τα μυαλά στα κάγκελα του αόρατου εχθρού)
του Ανδρέα Μαριάτου

Για ένα κομμάτι της κοινωνίας μας (ελπίζω ακόμα να είναι μεγαλύτερο από τους αποβλακωμένους οπαδούς) η φράση αυτή, πέρα από το νόημα που κομίζει, έχει μια ιερότητα. Οπότε η χρήση της «επι ματαίω» συνιστά μια -έστω μικρού βαθμού- ιεροσυλία

Δεν μιλάμε πια για το αυγό, αλλά για το ίδιο το φίδι…
του Βασίλη Πάικου, από την Αυγή

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης φέρουν το μεγαλύτερο βάρος της ευθύνης. Με τα μεγάλα ιδιωτικά κανάλια σε πρώτο ρόλο. Εκείνα που στις ενημερωτικές τους εκπομπές, ακόμη και σε θεωρούμενες ως σοβαρές και έγκυρες, έδιναν συχνά-πυκνά βήμα στους χρυσαυγίτες και στον δηλητηριώδη λόγο τους. Κι ύστερα ήρθαν οι μέλισσες…

Ο Άιχμαν πάει σχολείο
ή αλλιώς διερευνώντας ζητήματα αυταρχισμού και αυτονομίας στην εκπαίδευση

του Ορέστη Διδυμιώτη

Όχι τυχαία, οι μαθητές και οι μαθήτριες βρίσκουν το σχολικό μάθημα ανιαρό: το σχολείο τείνει να μετατραπεί σε έναν θεσμό αδιάφορο, βυθισμένο στην πλήξη και την έλλειψη νοήματος, ή ακόμα σε ένα περιβάλλον ευνοϊκό για την επώαση αυταρχικών χαρακτηριστικών.