ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ
Το ανακαινισμένο Αρχαιολογικό Μουσείο
μια συνέντευξη με την Κική Ψαράκη

Πολλών ανθρώπων έργο το Μουσείο μας. Των ανθρώπων που έζησαν σε αυτή τη γη επί 11 χιλιάδες χρόνια και των συγχρόνων μας που διαρκώς συνομιλούν με τα κατάλοιπα του βίου, της λατρείας και του θανάτου των προγόνων τους, των αρχαιολόγων που ανέσκαψαν, ξαναέφεραν στο φως και προσέδωσαν την ιστορική ερμηνεία τους στα ευρήματα, των Φίλων που οραματίστηκαν ένα καινούργιο μουσείο, των υπηρεσιακών παραγόντων που το διεκπεραίωσαν, των ανθρώπων που φροντίζουν την εύρυθμη λειτουργία του. Αν έπρεπε ωστόσο να δώσουμε ένα πρόσωπο στο Μουσείο μας, αυτό δεν θα ήταν άλλο από την ψυχή του όλου εγχειρήματος από την Κική Ψαράκη. Αναδημοσιεύουμε μια καλοκαιρινή συνέντευξή της στον δημοσιογράφο Άρη Δημοκίδη.

Με ψηλά το ΚΕΦΑλι
του ανταποκριτή μας στην Αθήνα, Α.Μαριάτου

Προσωπική δικαίωση για τον προπονητή των ΚΕΦΑ Πέτρο Γαλανάκη, του οποίου η καλοκουρδισμένη αρμάδα απέδειξε σήμερα οτι τις προηγούμενες αγωνιστικές αδίκησε τον εαυτό της. Αποδίδοντας εξαιρετικό ποδόσφαιρο, τα ΚΕΦΑ επιβλήθηκαν του Υμηττού 3-2, πολύ ευκολότερα από οτι μαρτυρά το τελικό σκορ που αποτελεί μαγική εικόνα.

Α – ΚΕΦΑ . . . .
του ανταποκριτή μας στην Αθήνα, Α.Μαριάτου

Ήττα σοκ για τα ΚΕΦΑ.
Σε ένα βροχερό τερέν που ευνοούσε το δυνατό παιχνίδι και όχι την τεχνική, ο Πανιώνιος κατάφερε να κάνει την έκπληξη απέναντι στα θεωρητικά ανώτερα ΚΕΦΑ. Οι ομάδες όμως φαίνονται στο γήπεδο, όπως χαρακτηριστικά είπε κάποιος κάποτε. Επίσης, όπως είπε κάποιος άλλος, η μπάλα είναι στρογγυλή.

Ο κομήτης του Χάλλεϋ στα Μητάτα!
του Γιάννη Πρωτοψάλτη (Μελισσοκόμου)

Εκείνη την περίοδο κάποιος κομήτης θα πέρναγε κοντά στη Γη και οι αναλύσεις των τηλεοπτικών δημοσιογράφων είχαν δημιουργήσει στην φαντασία των απλών ανθρώπων την αίσθηση ότι πλησίαζε το τέλος του κόσμου. Οι συζητήσεις στα καφενεία έδιναν κι έπαιρναν. Κανείς δεν ήταν απόλυτα πεπεισμένος ότι θα επέλθει ολοκληρωτική καταστροφή αλλά ο φόβος ήταν πραγματικός και διάχυτος…

Θανάσης Ν. Παπαθανασίου
«Η ρήξη με το μηδέν» απόσπασμα

Η αφήγηση του Χριστιανισμού για την ενανθρώπιση του Θεού του έχει ως κέντρο βάρους την πιο αποφασιστική αλληλεγγύη προς τους απόκληρους.

Αλληλεγγύη που εκδηλώνεται όχι με κάποιες χειρονομίες, αλλά με την ταύτιση μαζί τους. Ο Χριστός δεν στηρίζει απλώς τους απόκληρους· γίνεται απόκληρος.

Η αλλαγή του εαυτού είναι τρόπος αλλαγής του κόσμου. Ο Χριστός δεν γεννιέται σε παλάτι, αλλά ούτε καν σε σπιτικό. Γεννιέται καθ’ οδόν…

«Slave Regina»

της Κατερίνας Μαριάτου

«-Μαρία τι σαστίζεις; Πόσο σε αποσβόλωσε αυτό που κουβαλάς;
-Πέστε μου, εξηγήστε μου, τον γιο μου τον ανύπαρκτο, ανύπαρκτη γεννώ; Άνανδρη, δίχως έρωτα, μητέρα, δίχως σπέρμα. Του ανέμου γύρη μ’ έχρισε; Πόσο στ’ αλήθεια ταιριαστό Θεέ να σε υμνούνε, έξω από νόμο φυσικό, που θέσπισες, μα αλλάζεις; Σου ’χε βαρέσει βρε ουρανέ, στα ζάρια να με παίξεις, και εγώ λεχώνα βρέθηκα, με ένα βυζανιάρικο Χριστό• καθώς ήταν γραφτό στην Βηθλεέμ της Ιουδαίας, παρθενεύω!»

(Από τα Καθίσματα των Χριστουγέννων)

Το νομαδικό πνεύμα των Χριστουγέννων

του παπα-Κώστα Λαγού

Η ζωή είναι κίνηση. Αυτό που ζει, κινείται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Ομοίως και η πνευματική ζωή είναι κίνηση. Τα Χριστούγεννα είναι η γιορτή, η ιεροποίηση -ανάμεσα σε άλλα- της κίνησης. Η Παναγία περνά όλη της την εγκυμοσύνη εν κινήσει. . Η ώρα της γεννήσεως του Χριστού έρχεται εν κινήσει. Οι Μάγοι, οι πρώτοι που κατάλαβαν ότι κάτι μεγάλο πρόκειται να συμβεί…

Εγώ ψηφίζω Σπύρο Γιαννιώτη…
αναδημοσίευση από το karpetshow.gr

Όμως ο εμβληματικός αθλητής των τελευταίων ολυμπιακών αγώνων, ο άνθρωπος που συγκίνησε το πανελλήνιο, μετατρέποντας σε αγώνα ζωής την τελευταία του κούρσα λέγεται Σπύρος Γιαννιώτης. Και σε αυτόν έπρεπε να πάει το βραβείο του κορυφαίου της χρονιάς, όχι γιατί ενώ τερμάτισε πρώτος κατετάγη τελικά δεύτερος, αλλά γιατί η προσωπική του ιστορία ήταν ένα αληθινό μάθημα ζωής σε μια χώρα που τέτοια έχει ανάγκη.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΠΟΙΗΣΗ
5. Γιώργος Κοτζιούλας (1909-1956)
επιλέγει – σχολιάζει ο Δημήτρης Κουτραφούρης

Νοιώθω κάτι να με δένει με αυτόν τον άνθρωπο κι ας μην τον συνάντησα βέβαια ποτέ μου. Μικρό παιδί, έπεφτα συχνά πάνω στο λιγοσέλιδο βιβλιαράκι του από τις εκδόσεις Θεμέλιο, με το πορτοκαλί εξώφυλλο και τα μαύρα γράμματα: «Όταν ήμουν με τον Άρη». Ήταν η πρώτη μου γνωριμιά με το ιερό θηρίο της ελληνικής ψυχής, πολύ πριν τα «Απομνημονεύματα του παπα-Ανυπόμονου» και τον «Αρχηγό των Ατάκτων». Στα κατοπινά χρόνια, συνάντησα τον γιο του ποιητή, έναν σεμνό άνθρωπο κι εξαιρετικό φιλόλογο που υπηρετούσε στο Γυμνάσιο Ελευσίνας.