Όχι No politica
του Γιώργου Διδυμιώτη

Κάθε ένα από αυτά είχε στη βιτρίνα ένα ζευγάρι γάντια του μποξ και μια ελληνική σημαία. Για να θυμίζει ότι μόνο όσοι έχουν κύτταρα νικητών, δηλαδή Έλληνες, μπορούν να μπουν μέσα. Τα καταστήματα εκπαίδευσης πολεμοχαρών μισάνθρωπων πλήθαιναν συνεχώς και έφτασαν να συναγωνίζονται τα “Αγοράζω Χρυσό”. Κάπου εκεί έφυγα από την πρωτεύουσα. Είχα σχεδόν ξεχάσει τους τεχνίτες πολέμου και τις σχολές τους μέχρι σήμερα που τυχαία διάβασα την παρακάτω είδηση. Για κοίτα που τελικά οι μάγκες εμφανίζονται εκεί που δεν τούς περιμένεις. Διαβάστε και θα καταλάβετε.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ 21ου
3. Διακόφτι Κυθήρων

του Δ.Κ. Νικολάου

Ενίοτε τα γκράφφιτι δίνουν μια μαρτυρία όχι μόνο για το πολιτικό πνεύμα αλλά και για την εν γένει μορφωτική κατάσταση ενός τόπου. Απ’ ό,τι φαίνεται, λοιπόν, τα Κύθηρα μισούν τον ρατσισμό και αγαπούν τον Ουναμούνο. Μακάρι να είναι έτσι. Πάντως, αυτές είναι οι πρώτες λέξεις που διαβάζει κανείς φτάνοντας με το πλοίο και οι τελευταίες που διαβάζει φεύγοντας από τα Κύθηρα.

Αντιφασισμός, Δημοκρατία, Εκπαίδευση
του Ορέστη Διδυμιώτη

Κάθε συζήτηση γύρω από τα ιδεώδη της Εκπαίδευσης είναι τετριμμένη και ασυνεπής συγκρινόμενη με αυτό το μοναδικό ιδεώδες: ποτέ ξανά Άουσβιτς.
Ήταν η βαρβαρότητα που όλη η Εκπαίδευση αντιμάχεται.
Πρέπει κανείς να γνωρίζει τους μηχανισμούς που καθιστούν τους ανθρώπους ικανούς για τέτοιες πράξεις και να μοχθήσει ξυπνώντας την κοινή συνείδηση γύρω από αυτούς τους μηχανισμούς, ώστε να αποτρέψει τους ανθρώπους από το να γίνουν ξανά έτσι…