Requiem for a dream…
(ΑΣΕΠ 1998-2016)

της Κατερίνας Μαριάτου

Facebooktwittergoogle_plusmailFacebooktwittergoogle_plusmailrssrss

– H Ελλάδα θα έχει πάντα κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, γιατί ο Έλληνας είναι ΠΑΣΟΚ.
– Τι εννοείς λέγοντας ΠΑΣΟΚ; Το κόμμα του 10 %;
– Εννοώ την ηθική του μέτριου που προσπαθεί με κουτοπονηριά
να ξεγελάσει όποιον πηγαίνει κόντρα στα συμφέροντά του.

 

Αυτές τις μέρες μαίνεται η κόντρα της ΟΛΜΕ με το Υπουργείο Παιδείας με αφορμή το νέο σύστημα πρόσληψης αναπληρωτών. Από τη μία το Υπουργείο που είχε προαναγγείλει την κατάργηση του διαγωνισμού του ΑΣΕΠ, αναγκάζεται από το Συμβούλιο της Επικρατείας, να πριμοδοτήσει όσους είχαν κατά το παρελθόν συμμετάσχει σε έναν από αυτούς, από την άλλη, οι εργαζόμενοι –χρόνια ως αναπληρωτές– διαμαρτύρονται για την υποβάθμιση του ρόλου της προϋπηρεσίας στη νέα κατάταξη στους πίνακες. Αυτό που περνάει μόνο στα ψιλά μέσα στην αναμπουμπούλα, είναι η ουσιαστική κατάργηση, μετά από δεκαεπτά χρόνια, του γραπτού διαγωνισμού ΑΣΕΠ για τους εκπαιδευτικούς.

Το 1998 έγινε ο πρώτος διαγωνισμός και όσοι υποψήφιοι εκπαιδευτικοί θέλησαν να συμμετάσχουν, έπρεπε να ξεπεράσουν τη στοχοποίηση από τους συναδέλφους τους, ακόμη και τα μπλόκα που είχαν στηθεί έξω από τα εξεταστικά κέντρα και να προσέλθουν στην δοκιμασία κάτω από τα γιουχαΐσματα και τις ύβρεις όσων επέμεναν πως ο δικαιότερος τρόπος πρόσληψης στα σχολεία ήταν η επετηρίδα. Δικαιότερος, άραγε υπό ποίαν έννοια; Τι είναι οι θέσεις των εκπαιδευτικών στα δημόσια σχολεία; σοκοφρέτα που πρέπει να μοιραστεί σε ίσα κομμάτια για να πάρουν όλοι;

Η αρχική πρόβλεψη, όταν ξεκίνησαν οι γραπτοί διαγωνισμοί των εκπαιδευτικών, περιελάμβανε, ωστόσο, και κάποια χρόνια κατά τα οποία θα απορροφούνταν οι λίστες της επετηρίδας με ποσόστωση (περίπου 70-30%) επί των διορισμών, έως ότου η γραπτή εξέταση γίνει ο αποκλειστικός τρόπος πρόσληψης. Δυστυχώς, στα επόμενα χρόνια, ‘‘το ΠΑΣΟΚ της ψυχής’’ –ειδικά επί κυβέρνησης ΝΔ και υπουργίας Πρ. Παυλόπουλου– επιβλήθηκε στο αρχικό σχέδιο και αντί να αυξάνονται τα ποσοστά των ΑΣΕΠιτών, άρχισαν να ξεφυτρώνουν όλο και νέα είδη υπο-επετηρίδων, όπως οι 24μηνοι και οι τρίτεκνοι. Το αποτέλεσμα ήταν, κατά τον τελευταίο διαγωνισμό του 2009, το πραγματικό ποσοστό επί των διορισμών όσων είχαν περάσει από τον γραπτό διαγωνισμό να έχει πέσει στο 45%!

Έχοντας συμμετάσχει δύο φορές και η ίδια στους διαγωνισμούς, μπορώ να πιστοποιήσω πόσο πολύ ψυχοφθόρος διαδικασία ήταν. Το μόνο που καταλαβαίνουμε στο εκπαιδευτικό μας σύστημα ως δοκιμασία αξιολόγησης, ήδη από το γυμνάσιο, είναι οι γραπτές εξετάσεις. Κάτσε λοιπόν δύο μέρες πάλι στα σχολικά θρανία και γράφε κατεβατά επί κατεβατών σε μια κόλλα χαρτί. Εξάλλου, έτσι περάσαμε και στα Πανεπιστήμια, έτσι πήραμε και τα πτυχία μας. Τίποτε που δεν ξέραμε να κάνουμε καλά. Σίγουρα όμως δεν ήταν μια διαδικασία εύκολη και σίγουρα δεν θα μπορούσε να την ξεγελάσει με την ίδια επιτυχία ο άσχετος και κατά λάθος πτυχιούχος. Το θέμα, όμως, ήταν πως ο διαγωνισμός έπρεπε να βελτιωθεί και να εξελιχθεί, ακόμα και να αντικατασταθεί από άλλο σύστημα, ακόμα πιο αξιοκρατικό και όχι ‘‘δίκαιο’’ κατά τον τρόπο που εννοούσαν οι πολέμιοί του.

Κάθε επιχείρημα που προσπαθεί να υποβαθμίσει την αξία όσων εκπαιδευτικών προσλήφθηκαν μέσω του διαγωνισμού, είναι πλέον πολλαπλά χυδαίο, γιατί στρέφεται κυρίως κατά της ίδιας της ιδέας της αξιοκρατίας. Κακά τα ψέματα! Από τις καθηγητικές σχολές δεν βγήκαμε καθηγητές. Τα πέντε ή δέκα βιβλία παιδαγωγικής που πέρασαν από τα χέρια μας στα πανεπιστημιακά έδρανα, δεν μας έκαναν παιδαγωγούς. Δεν κάναμε ποτέ πρακτική άσκηση μέσα σε σχολικές αίθουσες, δε μας βαθμολόγησε κανείς ως ενορχηστρωτές μιας διδακτικής διαδικασίας, ούτε καν μας ρώτησε αν θέλουμε να διοριστούμε για το μισθό ή για το παιδί.

Ο γραπτός διαγωνισμός ήταν ένα εξάμβλωμα ίσως, αλλά το πρώτο επίπεδο μιας σοβαρής συζήτησης γύρω από το ποιος και γιατί πρέπει να μπαίνει στα σχολεία μας και να αναλαμβάνει τα παιδιά μας. Ίσως, έφτανε έτσι κάποτε η ώρα που θα καταλαβαίναμε ως κοινωνία πως για τη θέση του εκπαιδευτικού δεν μπορεί να συμβαίνει κάτι διαφορετικό από ό,τι για τη θέση του δικαστικού: μια δεύτερη σχολή μετά το πτυχίο, με συγκεκριμένο αριθμό μαθητευομένων, ακριβώς αντίστοιχο προς τις προκηρυγμένες θέσεις διορισμού. Αλήθεια, γιατί εξακολουθεί να μας φαίνεται τόσο λιγότερο σοβαρό;


 

Προτεινόμενες παραπομπές:

Facebooktwittergoogle_plusmailFacebooktwittergoogle_plusmailrssrss

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *