Τι σημαίνει σήμερα το σχολείο:
το μέρος που εκεί πολεμάς με το στυλό την αδικία
της Φατιμά Χοσσαϊνί & Ναζιλά Γαφουρί

Facebooktwittergoogle_plusmailFacebooktwittergoogle_plusmailrssrss

Πριν ακόμα φτιαχτούν τα σύγχρονα σχολεία, στο Αφγανιστάν, η εκμάθηση γινόταν στα τζαμιά και οι καθηγητές ήταν θρησκευτικοί άνθρωποι που μάθαιναν στα παιδιά να διαβάζουν κοράνι και να γράφουν. Αυτά τα σχολεία μέχρι και σήμερα θεωρούνται από τα παραδοσιακά μέρη εκπαίδευσης των παιδιών. Τα σύγχρονα σχολεία φτιάχτηκαν για πρώτη φορά κατά την εποχή του Αμίρ Χαμπιμπολά Χαν και ονομάστηκαν Χαμπιμπιέ.Τα Χαμπιπιέ ήταν τα μοναδικά μοντέρνα σχολεία στο Αφγανιστάν.

Εκεί υπάρχουν δύο επίσημες γλώσσες∙ Παστού και Νταρί. Όλα τα βιβλία του σχολείου όμως εκδόθηκαν στην γλώσσα Παστού και αυτό δημιούργησε κάποια προβλήματα στις περιοχές που μιλούσαν Φαρσί, για αυτό άλλαξε η επίσημη γλώσσα του σχολείου και έγινε Φαρσί ενώ τα Παστού έγιναν η δεύτερη γλώσσα. Τα σχολεία άρχιζαν τον μήνα Μάρτιο και τελείωναν τον Σεπτέμβριο.

Στα σχολεία του Αφγανιστάν οι μαθητές έπρεπε να φορέσουν στολή! Σήμερα στα σχολεία των κοριτσιών το χρώμα της στολής έχει αλλάξει από μαύρη σε μπλε και γκρι. Μπλε, είναι για το δημοτικό και γκρι, για το λύκειο. Τα σχολεία στο Αφγανιστάν δεν είναι προχωρημένα και δεν έχουν τις κατάλληλες εγκαταστάσεις. Τα περισσότερα μάλιστα δεν έχουν κλιματιστικά για το κρύο και τη ζέστη. Σε κάποιες περιοχές οι μαθητές διαβάζουν μέσα σε σκηνές και σε κάποιες άλλες, οι μαθητές συγκεντρώνονται σε ανοιχτό χώρο και στην φύση. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τα παιδιά να μην προστατεύονται από τους εξωτερικούς παράγοντες, όπως είναι η βροχή και ο ήλιος. Αυτή η κατάσταση υπάρχει ακόμα και στη Καμπούλ, που είναι και πρωτεύουσα.

Οι καθηγητές στο Αφγανιστάν παίρνουν πολύ χαμηλούς μισθούς. Στο Αφγανιστάν τα αγόρια και τα κορίτσια πάνε σε ξεχωριστά σχολεία. Οι καθηγητές έχουν πολύ κακή συμπεριφορά με τους μαθητές, τους χτυπάνε και τους τιμωρούν και προκαλούν βλάβες στην ψυχολογία τους. Στις περισσότερες περιοχές του Αφγανιστάν τα κορίτσια λόγω της παρουσίας των Ταλιμπάν δεν πάνε στο σχολείο. Επίσης, οι Ταλιμπάν έχουν κάψει πολλές φορές τα ήδη υπάρχοντα σχολεία.

Σχολείο στο Ιράν:

Το σχολείο «Νταρόλ Φονούν» υπήρξε το πρώτο σχολείο στο Ιράν, το οποίο ιδρύθηκε από τον Mirza Taqi Han Amir Kabir. Τα σχολεία στο Ιράν ξεκινάνε από τον Σεπτέμβριο και τελειώνουν τον Μάρτιο. Το ωράριο λειτουργίας είναι από τις επτά το πρωί μέχρι τις δώδεκα το μεσημέρι. Στο Ιράν, σε όλα τα επίπεδα της εκπαίδευσης για τα κορίτσια και τα αγόρια υπάρχουν ξεχωριστά σχολεία! Επίσης, χωρίζονται σε δύο κατηγορίες∙ τα δημόσια και τα ιδιωτικά. Στα δημόσια σχολεία, συνηθίζεται να σπουδάζουν παιδιά από τη μεσαία και την κατώτερη κοινωνική τάξη. Στα σχολεία αυτά, οι Ιρανοί μαθητές μπορούν να σπουδάσουν δωρεάν ενώ οι Αφγανοί χρειάζεται να πληρώσουν μεγάλα ποσά για τις σπουδές τους ή να πηγαίνουν στα ιδιωτικά σχολεία. Στα ιδιωτικά σχολεία πηγαίνουν οι καλύτεροι. Η εκπαίδευση είναι σύγχρονη και πραγματοποιείται με τεχνολογικά μέσα. Οι μαθητές αντί για βιβλία και μολύβια, έχουν τάμπλετ και υπάρχει πάντα ένας ψυχολόγος για τους μαθητές που έχουν ειδικά προβλήματα (οικογενειακά, οικονομικά κλπ). Τα σχολεία μετά από έξι μήνες έχουν την έναρξη ενδιάμεσης εξεταστικής εποχής και τρεις μήνες αργότερα πριν το τέλος του σχολικού έτους διεξάγονται οι τελικές εξετάσεις.

Η ένδυση στα σχολεία του Ιράν είναι με ειδικές στολές για όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Τα παιδιά από το δημοτικό μέχρι και το λύκειο πρέπει να έχουν την ίδια μορφή στολής για να μην φαίνονται οι οικονομικές και ταξικές διαφορές μεταξύ τους. Οι μαθητές δεν επιτρέπεται να φορούν ρούχα εκτός από τη σχολική στολή τους. Ακόμη, απαγορεύεται η χρήση των κινητών τηλεφώνων στα σχολεία. Στο Ιράν, υπάρχουν πολλά σχολεία σε κάθε περιοχή με αποτέλεσμα να μη χρειάζεται οι μαθητές να κάνουν μεγάλες διαδρομές. Εάν όμως κατάγεσαι από άλλη χώρα, αντιμετωπίζεις μεγαλύτερη δυσκολία.Και τώρα η εμπειρία μας από το σχολείο εδώ, στην Ελλάδα.

Πρώτη φορά που πήγαμε σχολείο ξεκινήσαμε στις πεντέμισι η ώρα το πρωί καθώς έπρεπε να κάνουμε μια μεγάλη διαδρομή μέχρι το σχολείο αλλά επειδή αγαπάμε πολύ τις σπουδές, δεν μας πειράζει. Σε όλο το δρόμο η μόνη μας σκέψη ήταν πως να είναι άραγε τα σχολεία στην Ευρώπη και πόση διαφορά έχουν με τα σχολεία που έχουμε δει μέχρι τώρα ή τι συμπεριφορά θα έχουν απέναντι μας.

Το σχολείο μας έχει μια μεγάλη αυλή με δέντρα γύρω. Τα παιδιά φορούσαν διάφορα ρούχα και αυτό έδειχνε ότι δεν έχουν ειδικές στολές για το σχολείο. Επίσης υπάρχουν μαθητές από διάφορες εθνικότητες, θρησκείες και κουλτούρες χωρίς να υπάρχει καμία διαφορά μεταξύ τους και αυτό είναι που μου δίνει μια αίσθηση ηρεμίας. Τα σχολεία ξεκινάνε τον Σεπτέμβριο και κλείνουν τον Ιούλιο. Τα αγόρια και τα κορίτσια πάνε μαζί στο σχολείο και σε κάθε τάξη έχουμε 22-25 μαθητές. Έχουμε δασκάλες και δάσκαλους και στο σχολείο διδάσκουν και υπολογιστές. Εδώ οι μαθητές ζουν σε μια ασφαλή χώρα και δεν έχουν προβλήματα που να τους απασχολούν το μυαλό,σε αντίθεση, με το Αφγανιστάν που οι μαθητές δεν έχουν καμία ασφάλεια και υποστήριξη για να συνεχίσουν τις σπουδές τους.

Εύχομαι για όλους τους μαθητές του κόσμου να έχουν καλή συνέχεια και κατάλληλες συνθήκες για να πετύχουν.

*Το τρίτο φύλλο της εφημερίδας «Αποδημητικά Πουλιά» στο οποίο δημοσιεύθηκε το παραπάνω κείμενο, δημιουργήθηκε από το Δίκτυο για τα Δικαιώματα του Παιδιού με την υποστήριξη της UNICEF και χρηματοδότηση της Πολιτικής Προστασίας και Ανθρωπιστικής Βοήθειας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Υπουργείου Εξωτερικών της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας.

Διαβάστε ολόκληρο το φύλλο εδώ .

Facebooktwittergoogle_plusmailFacebooktwittergoogle_plusmailrssrss

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *