«Δάσκαλοι»
1. Καλωσορίζοντας τα πρωτάκια

της Κατερίνας Μαριάτου

Facebooktwittergoogle_plusmailFacebooktwittergoogle_plusmailrssrss

Ο Σεπτέμβρης είναι μήνας αφιερωμένος στα σχολεία. Όχι μόνο για τους μαθητές, τους εκπαιδευτικούς και τους γονείς, αλλά για όλη την κοινωνία: τον βιβλιοπώλη, τον ταξιτζή, τον παπά- θέλοντας και μη, τον οδηγό που συναντά στο δρόμο τσούρμο τα παιδιά, τον ψιλικατζή που ανοίγει στις οκτώ και γεμίζει πάλι μετά το σχόλασμα.

Το άνοιγμα των σχολείων μονοπωλεί και τα ιντερνετικά καφενεία. Άλλος ξεπροβοδίζει το πρωτάκι του με μιαν ευχή και ένα δάκρυ, άλλος ανακαλεί την προσωπική του εμπειρία για το τι υπήρξε για αυτόν το σχολείο, άλλος βρίσκει την ευκαιρία να ασκήσει την κριτική του στο σχολικό σύστημα, μέχρι και να απαξιώσει πλήρως το ρόλο του σχολείου και της εκπαίδευσης συνολικά, ως οργανωμένης μάθησης.

Πικρά και αληθινά, στην πραγματικότητα που ζούμε σήμερα, επανέρχονται σαν επωδός τα λόγια του Τσάκωνα από το «Μάθε παιδί μου γράμματα»:

-Έξι χρόνια στο δημοτικό. Έξι χρόνια στο γυμνάσιο, δώδεκα. Έξι χρόνια στο πολυτεχνείο, δεκαοχτώ. Έξι χρόνια στο εξωτερικό, εικοσιτέσσερα. Και έξι χρόνια μέχρι που να πάω σχολείο, τριάντα. Μέχρι τα τριανταέξι που είμαι, ακόμα άλλα έξι χρόνια. Πού πήγανε; Τι γίνανε έξι χρόνια;

Αν όμως δεχτούμε και παρασυρθούμε από την τάση της αμφισβήτησης και της συναισθηματικής πικρίας σε μια πλήρη απαξίωση του τι υπήρξε το σχολείο στη ζωή του καθενός, τότε κινδυνεύουμε να πέσουμε σε μια νέα παγίδα. Να παραμερίσουμε και να αγνοήσουμε τους ανθρώπους εκείνους, έστω τους δυο –τρεις που συνάντησε ο καθένας μας, που άλλαξαν με τη αγάπη τους και το παράδειγμά τους τη ζωή μας, όταν ακόμα ήμασταν αδύναμοι να το συνειδητοποιήσουμε. Τους αγαπημένους μας δασκάλους. Δικούς μας και όλων των παιδιών. Τους ξεχωριστούς εκείνους ανθρώπους που έγιναν μανάδες και πατεράδες της καρδιάς και του μυαλού μας. Χωρίς να το χρωστάνε πουθενά.

Με τα «πρότυπα» και τα «υποδείγματα» δεν τα πάω καλά. Για αυτό και οι σχετικές με το θέμα ετούτο αναρτήσεις, δεν σκοπεύουν στην αγιοποίηση κανενός προσώπου, δεν παραβλέπουν την ανθρώπινη αδυναμία, δεν επιθυμούν να δημιουργήσουν κανόνα. Μόνο να στείλουν και κάποιο αισιόδοξο μήνυμα μέσα στη γενική μελαγχολία και να αποκαταστήσουν σε κάποιο βαθμό την τιμή ενός επαγγέλματος, που δεν είναι επάγγελμα, ενός καθήκοντος που δεν είναι καθήκον, ενός λειτουργήματος που κατηγορείται πως δυσλειτουργεί. Εκείνο του εκπαιδευτικού, που πάνω από όλα, εννοεί τη θέση του ως σχέση με τους μαθητές του.

 

Καλωσορίζοντας τα πρωτάκια  🙂 

 

14317608_547593948776908_7883460962988040662_n

Το Νίκο Διακογιάννη δεν τον γνωρίζω προσωπικά, αλλά τυχαίνει να αποτελεί το πρότυπό μου ως προς τη μόνη κοινή ασχολία μας: είναι ένας από τους μεγαλύτερους και συστηματικότερους συλλέκτες Playmobil στην Ελλάδα. Γι αυτό, και όταν μεγαλώσω (τη συλλογή μου) θέλω να του μοιάσω. Παράλληλα, γνωρίζω πως είναι συγγραφέας με ήδη πέντε βιβλία στο ενεργητικό του και ενθουσιώδης δάσκαλος σε ένα ολιγοθέσιο δημοτικό σχολείο στη Νίσυρο. Κάθε χρόνο, την πρώτη μέρα στο σχολείο, προσφέρει σε κάθε ένα από τα πρωτάκια του και ένα δωράκι. Πρόκειται για ένα μικρό σακουλάκι που περιέχει ένα μολύβι, μία γόμα, μία ξύστρα, καραμέλες και ένα παιχνίδι!Με αυτόν τον τρόπο, καταφέρνει να δώσει το στίγμα του με το «καλημέρα» για το πώς θέλει να βλέπουν τα παιδιά το σχολείο και είμαι σίγουρη πως στο ίδιο πνεύμα κυλάει ολόκληρη η σχολική χρονιά. Επίσης, σίγουρη είμαι, πως δεν είναι ο μόνος δάσκαλος που το κάνει αυτό και ο καθένας, αν ψάξει, θα έχει να θυμηθεί πολλούς.

Καλή χρονιά!

 

Facebooktwittergoogle_plusmailFacebooktwittergoogle_plusmailrssrss

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *