Αφιέρωμα στον Μ.Λ.Κινγκ (μέρος δεύτερο)

Επιλέγει ο παπα-Κώστας Λαγός

Facebooktwittergoogle_plusmailFacebooktwittergoogle_plusmailrssrss

mlking-dream

-Μια απ’τις μεγάλες τραγωδίες της ζωής είναι πως σπάνια οι άνθρωποι ρίχνουν γέφυρα ανάμεσα στη θεωρία και την πράξη, ανάμεσα στην κίνηση και στην ομιλία. Πολλοί ανάμεσα σε μας, βασανίζονται από μια επίμονη σχιζοφρένεια. Από τη μια πλευρά διδάσκουμε με υπερηφάνεια κάποιες ύψιστες και ευγενείς αρχές και από την άλλη εφαρμόζουμε αξιοθρήνητα την ακριβή αντίθεση των αρχών αυτών. Τις ζωές μας τις χαρακτηρίζει πολύ συχνά το σφρίγος της πίστης και η αναιμία της δράσης. Μιλούμε με παρρησία για τις αρχές του χριστιανισμού αλλά η ζωή μας είναι γεμάτη ειδωλολατρικές συνήθειες. Διακηρύττουμε την πίστη μας στη δημοκρατία αλλά στη πράξη εφαρμόζουμε με αξιολύπητο τρόπο το ακριβώς αντίθετο του δημοκρατικού ιδεώδους. Μιλούμε με πάθος για την ειρήνη και προετοιμάζουμε αδιάκοπα τον πόλεμο. Υπερασπιζόμαστε την υψηλή υπόθεση της δικαιοσύνης και ακολουθούμε αποφασιστικά τη φτηνή οδό της αδικίας. Αυτή η περίεργη διχοτόμηση, αυτό το θλιβερό χαντάκι ανάμεσα σ’ εκείνο που πρέπει να είναι κανείς και σ’ εκείνο που τελικά είναι, εμφανίζει την τραγική πλευρά του γήινου προσκυνήματος του ανθρώπου.

-Στους πιο άγριους αντιπάλους μας απαντούμε: «Στην ικανότητά σας να προκαλείτε τον πόνο, θ’ αντιπαραθέσουμε την ικανότητά μας να υπομένουμε τον πόνο. Στη φυσική σας δύναμη απαντούμε με την ψυχική μας δύναμη. Κάντε μας ό,τι θέλετε αλλά εμείς θα συνεχίσουμε να σας αγαπούμε. Δεν μπορούμε, παρά την καλή μας θέληση, να υπακούσουμε τους άδικους νόμους σας, γιατί η αποφυγή συνεργασίας με το κακό είναι, όσο και η συνεργασία με το καλό, μια ηθική υποχρέωση. Φυλακίστε μας κι εμείς θα σας αγαπούμε ακόμη. Στείλτε τα μεσάνυχτα στις κοινότητές μας τους μασκοφόρους σας να μας βιάσουν και να μας εγκαταλείψουν ημιθανείς κι εμείς θα σας αγαπούμε ακόμη. Αλλά να είστε βέβαιοι πως θα σας εξαντλήσουμε με την ικανότητά μας να υπομένουμε. Θα κερδίσουμε κάποια μέρα την ελευθερία αλλά δεν θα την κερδίσουμε μονάχα για τους εαυτούς μας. Θα έχουμε ρίξει στο μεταξύ στις καρδιές σας και στις συνειδήσεις σας μια τέτοια πρόσκληση, που θα σας έχουμε κερδίσει κι εσάς στην πορεία μας αυτή, έτσι ώστε, η νίκη μας θα είναι μια διπλή νίκη.

-Αν δεν θέλουμε να είμαστε τα θύματα μιας αυταπάτης που τη γεννά μια επιφανειακή αντίληψη των πραγμάτων, επιβάλλεται να πούμε πως βρισκόμαστε σε πλάνη όταν ισχυριζόμαστε πως επειδή δημιουργήθηκε ο άνθρωπος «κατ’εικόνα του Θεού» είναι και θεμελιωδώς καλός. Παραμόρφωσε τρομερά την εικόνα του Θεού με τη μεγάλη του ροπή στο κακό.
Ακούμε με αποστροφή όποιον μας μιλά για την αμαρτωλότητα του ανθρώπου. Τίποτε δεν πληγώνει πιο πολύ την υπερηφάνεια του σύγχρονου ανθρώπου από αυτήν την υπενθύμιση. Αναζητήσαμε έτσι απεγνωσμένα άλλες λέξεις -πλάνη της φύσης, απουσία του καλού, λαθεμένη ιδέα- για ν’αποδώσουμε την ανθρώπινη αμαρτία. Με την προσφυγή μας στη ψυχολογία του βάθους προσπαθούμε να εμφανίσουμε την αμαρτία,σαν το αποτέλεσμα των εσωτερικών συγκρούσεων ή των απαγορεύσεων ανάμεσα στον άλλον και το υπέρ-εγώ.Οι αντιλήψεις αυτές δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να μας θυμίζουν την τραγική και τριπλή αλλοτρίωση,που υπάρχει στην ανθρώπινη φύση και που ερμηνεύει τη διάσταση του ανθρώπου με τον εαυτό του,τον πλησίον του,το Θεό.Η θέληση του ανθρώπου έχει υποστεί μια βαθιά φθορά.

Ο άνθρωπος είναι αμαρτωλός κι έχει ανάγκη της θείας χάρης της συγνώμης.Η αναγνώριση αυτής της ανάγκης δεν εκφράζει μια καταθλιπτική απαισιοδοξία αλλά ένα χριστιανικό ρεαλισμό.
Παρά την ανθρώπινη μετριότητα,που διατηρεί τον άνθρωπο σ’επίπεδα χαμηλά και εξευτελιστικά,μια λησμονημένη μέσα μας ώθηση μας θυμίζει πως ο άνθρωπος δεν έχει πλαστεί για να παραμείνει σ’αυτά.Όταν σέρνεται στη λάσπη μια τυφλή δύναμη τον κάνει να νιώθει πως προορίζεται για τ’άστρα.Όταν παντρεύεται την παραφροσύνη μια πολυδαίδαλη εσωτερική φωνή του λέγει πως γεννήθηκε για την αιωνιότητα.Η σφραγίδα του Θεού πάνω μας δεν σβήνει εύκολα κι αυτή ακριβώς δεν θα μας επιτρέψει ποτέ να αισθανόμαστε καλοί όταν κάνουμε το κακό ούτε επίσης να αισθανόμαστε φυσιολογικοί όταν παραβιάζουμε τη φύση.

-Πρώτη ηθική προστάτρια της κοινότητας η Εκκλησία οφείλει να ικετεύσει τους ανθρώπους να γίνουν καλοί και να ενεργούν με διάθεση ευνοϊκή.Οφείλει να εξάρει τις αρετές που μας δίνουν μια παιδική καρδιά και μια συνείδηση τρυφερή.Δεν πρέπει να λησμονεί επίσης η Εκκλησία πως έργο της είναι να υπενθυμίζει στους ανθρώπους ότι η ελλειπής καλλιέργεια,η ακίνητη συνείδηση και καλωσύνη μπορούν ν’αποβούν δυνάμεις θηριώδεις που να οδηγούν στη σταύρωση του πλησίον μας.Πρέπει να υπενθυμίζει,δίχως να κουραστεί ποτέ,την ευθύνη που έχουν οι άνθρωποι να καλλιεργούνται.Θα ήταν ψέμα να πούμε ότι η Εκκλησία παραμέλησε συχνά αυτή την ηθική απαίτηση της καλλιέργειας;Έφτασε να μιλάει σαν να ήταν η άγνοια μια αρετή και η καλλιέργεια ένα έγκλημα.Με τον σκοταδισμό της,τη στενότητα του πνεύματός της και την αντίδρασή της στις καινούριες αλήθειες ενθάρρυνε συχνά του πιστούς της και δίχως να έχει συνείδηση αυτής της πράξης,ν’αντιλαμβάνονται με διεστραμμένο τρόπο την καλλιέργεια.
Αλλά αν θέλουμε να είμαστε πραγματικοί χριστιανοί,πρέπει να αποφεύγουμε την πνευματική και την ηθική τύφλωση.Ολόκληρη η Καινή Διαθήκη μας υπενθυμίζει την ανάγκη της γνώσης.Πρέπει ν’αγαπούμε τον Θεό όχι μονάχα μ’όλη μας την καρδιά και μ’όλη μας την ψυχή αλλά και μ’όλο μας το πνεύμα-σύμφωνα με τη Γραφή.Αφού χαρακτήρισε την τύφλωση πολλών του αντιπάλων ο Απόστολος Παύλος διακήρυξε:»Μαρτυρώ γαρ αυτοίς ότι ζήλον Θεού έχουσιν, αλλ’ ου κατ’ επίγνωσιν» (Ρωμ.10,2). Αδιάκοπα η Βίβλος μας υπενθυμίζει τον κίνδυνο του ζήλου που δεν στηρίζεται στη γνώση και της ειλικρίνειας δίχως την καλλιέργεια.
Η αποστολή μας είναι ταυτοχρόνως διπλή:να πολεμούμε την αμαρτία αλλά και την άγνοια.Ο σύγχρονος άνθρωπος έχει οδηγηθεί στο χάος.Η αιτία της σημερινής αυτής κατάστασής του οφείλεται από τη μία πλευρά στην κακία του κι από την άλλη στη βλακεία του.Αν ο δυτικός πολιτισμός,όπως εικοσιτέσσερις άλλοι πριν απ’αυτόν,συνεχίσει να εκφυλίζεται ώσπου να πέσει ανέλπιδα σε μιαν άβυσσο δίχως πυθμένα,αιτία γι’αυτή του την πτώση δε θα’ναι μονάχα η αναμφισβήτητη ενοχή του αλλά και η τρομακτική του τύφλωση.Αν ο σύγχρονος άνθρωπος συνεχίσει να ερωτοτροπεί αποφασιστικά με τον πόλεμο και κάνει τη γήινη κατοικία του μια κόλαση που ούτε ο Δάντης δεν μπορούσε να φανταστεί,αυτό θα είναι το αποτέλεσμα μιας καθαρής κακίας καθώς επίσης και μιας καθαρής ηλιθιότητας.

Facebooktwittergoogle_plusmailFacebooktwittergoogle_plusmailrssrss

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *