Φάροι της ζωής και του πελάγου

του Ανδρέα Κουτσουβά

Facebooktwittergoogle_plusmailFacebooktwittergoogle_plusmailrssrss

Οι άγνωστες μορφές ζευγαρωμένες η μία με την άλλη δεν ξεχωρίζονταν, μανιασμένες στη μέθη της φουρτούνας, φαίνονταν ανυπολόγιστες, στιγμιαία και δίχως πρόνοια, να κάνουν κάθε τι που είναι λογικά δυνατόν να συμβεί.

Φαίνονταν με αυτόν τον τρόπο τους να εκφράζουν την έκσταση τους μέσα στην θυμωμένη έξαρση, μα διακρινόταν κιόλας μια συναισθηματική αλλαγή διατί στο τέλος αποσύρονταν αγκαλιασμένες, αγκαλιάζονταν με πάθος σαν ερωτευμένες αν κι αμέσως μετά φαίνονταν πάλι με πάθος μαινόμενες ν’ αλληλοσυγκρούονται, ν’ αντιπαλεύουν τον εαυτόν τους ντυμένες με θηριόμορφες, χθόνιες παραστάσεις.

Μια διονυσιακή και μια απολλώνια εικόνα εναλλάσσονταν στο βάθος που συμπαρέσυρε όλον τον κόσμο, όλα τα όντα σε μια φιλονικία που σε έκανε να νομίζεις ότι αν και κατ’ αρχήν φαίνονταν άγνωστες, γίνονταν σιγά – σιγά οικείες από την γνωστή ανθρώπινη συμπεριφορά τους.

Ηδονή και χαρά, μίσος και αγάπη αντιπάλευαν τον εαυτόν τους θανάσιμα μέσα στις γνωστές και άγνωστες συμπεριφορές τους με όλα τα όπλα του παρελθόντος και όλες τις μορφές της μυθολογίας στρατευμένες σε αυτό το φουρτουνιασμένο πεδίο της σκέψης.

Ανεμόσβυναν οι φάροι της ζωής, σε μερικά σημεία φαινόταν η εξέλιξη της, σε άλλα η κατάπτωση της, φαίνονταν όλες οι ζωές ν’ αντιπαλεύουν τον εαυτόν τους σε όλο αυτό το μυστήριο που λάμβανε χώρα μέσα σε μια μυστικότητα, άραγε ποιος θα υπερασπίσει τον εαυτόν του εντός του σάλου, εντός των σημείων του χάους όπου όλα έδειχναν άλλοτε να κλίνουν προς τον Έναν κι άλλοτε προς τον Άλλον, που μια ξεθάρρευαν τον Έναν και δείλιαζαν τον Άλλο και αντιστρόφως.

Ένα σήμα μυστικογραμμένο, θαλασσοδαρμένο κι αμφίβολο ανεμόσβυνε μες στην τρικυμία της σκέψης του Είναι και Δεν-είναι Του. Συμπυκνώνονταν η αγάπη και ο φόβος –μια φαινόταν στον ορίζοντα μια νεανική οπτασία που άλλαζε σε μια μορφή με κατάλευκα μαλλιά–, η δημιουργία και η αντιδημιουργία που συντελείτο εναλλάξ, δεν φαινόταν πουθενά ο Άνθρωπος.

Η θεά θάλασσα έσυρε ακατάπαυστα τον μυθικό, δαιμονισμένο χορό της και όλα τα στοιχεία της φύσης συμμετείχαν σε αυτό το ξέφρενο κάλεσμά της, την συνόδευαν με νεύματα μαγικά κι ανεξόρκιστα και όλος ο κόσμος με ανεγνώριστα όντα και μορφές της δημιουργίας σε όλο το φάσμα της τρικυμισμένης διάνοιας.

Τα φαινόμενα της φύσης και της σκέψης έσβυναν μέσα στην δυσμενή ματιά του μοναχικού περιπατητή, χάνονταν όλα μες στο ανυποχώρητο σκοτάδι που σιγά – σιγά τα έκλεινε μέσα του.

Facebooktwittergoogle_plusmailFacebooktwittergoogle_plusmailrssrss

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *