Σύνοδος ενότητας ή Σύνοδος ρήξεων;
του παπα-Κώστα Λαγού

Έκκληση προς τις Εκκλησίες εκείνες, που έχουν δηλώσει πως δεν θα λάβουν μέρος στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Ορθοδοξίας, να παραστούν έστω και την τελευταία στιγμή, απηύθυνε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, κατά την άφιξη του στην Κρήτη. Όπως είπε ο Παναγιώτατος, η ευθύνη για την απόφαση μη προσέλευσης, «βαρύνει τας ιδίας τας Εκκλησίας» και τους προκαθημένους τους, καθώς δεν τιμούν την προ τεσσάρων μηνών, συμφωνία της Γενεύης. Σημειώνεται ότι το σημαντικότερο γεγονός της Ορθόδοξης Εκκλησίας τα τελευταία 1.300 χρόνια, όπως είναι εύλογο, συγκεντρώνει το ενδιαφέρον όλου του κόσμου καθώς αποτελεί την πρώτη συνάντηση των Ορθοδόξων Προκαθήμενων και Επισκόπων μετά το Σχίσμα των Εκκλησιών το 1054. [Από την ειδησεογραφία του Ημερήσιου Τύπου]

«Μετρηθήκαμε!»

της Κατερίνας Μαριάτου

Πριν επιχειρήσουμε αγώνα μικρό ή μεγάλο, ας έχουμε απαντήσει κατά προσέγγιση σε βασικά ερωτήματα: Τι αναζητούμε; Με ποιο τίμημα; Με ποιους μαζί; Επειδή ο καλός αγώνας είναι σπουδαιότερος και από τα καλά του αποτελέσματα. Ας έχουμε υπόψη μας, πως πάντοτε θα ελλοχεύει ο κίνδυνος στοχεύοντας στο αποτέλεσμα, να χάσουμε την αρχική ουσία.

Μια φωτογραφία από την προηγούμενη ζωή
του Δημήτρη Κουτραφούρη

Τώρα, μετά ’πό 32 χρόνια διαψεύσεων κι εξιδανικεύσεων, ξανακοιτάζοντας το παρελθόν, αναρωτιέμαι: τι να γίνονται άραγε η Ζέτα, η Νέλη, η Γιώτα και τ’ άλλα τα παιδιά; Σε τι θεό πιστεύουν; Χαμογελούν ακόμα με πίστη κι αθωότητα; Συναντιούνται; Κι αν συναντιούνται, ‘‘κατά πού στρέφουν τα μάτια’’; κι άραγε κοιτάζουν ακόμα αμήχανα στο πλάι μήπως έρχεται κανένας αργοπορημένος απ’ το μέλλον…

Μια ματιά εκ των έσω
της Αριστέας Πρωτονοταρίου*

Είναι το αγοράκι με το μισοχαλασμένο ποδήλατο, που κυκλοφορεί ανάμεσα στα υπόλοιπα παιδιά, για τα οποία ένα τέτοιο παιχνίδι αποτελεί είδος πολυτελείας. Είναι οι ανάποδες ημέρες του Μαΐου με την ακατάπαυστη νεροποντή που κάνει αδύνατον να κοιμηθεί κανείς σε μια σκηνή μέσα στην οποία εισβάλλουν ορμητικά νερά και λάσπη. Είναι το δεκάχρονο κοριτσάκι που μένει νηστικό για τέταρτη συνεχόμενη ημέρα γιατί οι γονείς της αποφάσισαν να κάνουν οικογενειακώς απεργία πείνας με μοναδικό τους αίτημα το άνοιγμα των συνόρων. Είναι ο ηλικιωμένος κύριος που πάσχισε και τελικά κατάφερε, παρά τις πολλαπλές αντιξοότητες, να επιζήσει και να φτάσει στην Ελλάδα, αλλά άφησε την τελευταία του πνοή, καθώς δεν είχε πρόσβαση στα φάρμακά του…

Oι κρυπτο-Εβραίοι του Ταϋγέτου
του Πάτρικ Λη Φέρμορ

Ήταν πολύ αινιγματικό. Ίσως και να είχε δίκιο. Κι όμως ο Ελληνικός κόσμος, μ’ όλες τις αφομοιώσεις, τις διασπορές του και τις οδύσσειες διακλαδώσεις του, είναι ένα ανεξάντλητο κουτί της Πανδώρας, γεμάτο από εκκεντρικότητες και εξαιρέσεις σε όλους τους πιθανούς κανόνες. Σκέφθηκα την αφθονία που υπάρχει από παράξενες κοινότητες:

«Ας προχωρήσουμε προς τους νέους ορίζοντες της εποχής μας»

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

Δεν υπάρχει οριστικός ορισμός της δημοκρατίας. Ο ορισμός της εξαρτάται από τον αγώνα που γίνεται γι’ αυτήν. Στις μέρες μας, η δημοκρατία χρησίμευσε για να αντιμετωπίσουμε στρατιωτικές δικτατορίες. Έπειτα χρησίμευσε ως μηχανισμός φρεναρίσματος του νεοφιλελεύθερου ολοκληρωτισμού. Και μπορεί στο μέλλον, ανάλογα με τους αγώνες που θα δώσουμε, να γίνει ένα βήμα που θα μας επιτρέψει να πλησιάσουμε στον κομμουνισμό. Όμως μονάχα ο αγώνας μπορεί να ανοίξει έναν τέτοιο ορίζοντα…

Μήπως αποτύχαμε;

του παπα-Κώστα Λαγού

Οι Έλληνες, στην συντριπτική τους πλειοψηφία, έχουν μαύρα μεσάνυχτα από την διδασκαλία της Εκκλησίας˙ κι ας δηλώνουν κατά μεγάλο ποσοστό Ορθόδοξοι. Οι περισσότεροι είναι, στην καλύτερη περίπτωση, απολύτως άσχετοι ή έχουν μια εντελώς διεστραμμένη εικόνα της διδασκαλίας της Εκκλησίας…

Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ 21ου
4. Αρκαδία: Η πηγή του … Ποιανού;

του Δ.Κ. Νικολάου

Όταν οι τουρίστες με τα εγγλέζικά τους έφτασαν στην ελληνική επαρχία, την πολυμήχανη και παγανιστική, τα ελληνικά πήγαν περίπατο. Στη μυθική Αρκαδία, χωρίς πολλή περίσκεψη, χωρίς κανένα δισταγμό, ο Παν έγινε Πάνος…

Super K
της Ελεωνόρας Κουχλούμπερη-Watson
Μέρος 21ο: Super K pacifists

Οι ηρωικοί κάτοικοι του Καντονίου αντιμετώπιζαν στωικά και με χιούμορ την άδικη επίθεση που δέχονταν από την ΛΒΔ. Όμως ο συσχετισμός δυνάμεων ήταν τελείως άνισος και όλοι γνώριζαν οτι ο άτακτος στρατός του καντονίου δεν θα αργούσε να λυγίσει.