Κάτι θα μείνει από μένα
του Γιώργου Διδυμιώτη

Facebooktwittergoogle_plusmailFacebooktwittergoogle_plusmailrssrss

Είχα την τιμή και τη χαρά να βοηθήσω τη Θεοδοσία Γραμματικού στην πρώτη της μεγάλου μήκους ταινία. Συνάδελφοι και συναγωνιστές στο σωματείο μας (σημ.1) προσπαθούμε να είμαστε κοντά ο ένας με τον άλλο. Όχι μόνο στις συνδικαλιστικές μάχες αλλά και στο δρόμο. Εκεί που γυρίζονται οι ταινίες όπως το NON OMNIS MORIAR (σημ.2). Ένα ντοκυμαντέρ (σημ.3) για την απεργία στη Χαλυβουργία Ελλάδος. Μιας απεργίας που κράτησε 9 ολόκληρους μήνες και είχε την κάμερα της Θεοδοσίας συνεχώς παρούσα!
Και άλλους τόσους και παραπάνω κράτησε το μοντάζ. Εκεί, στο μοντάζ, δόθηκε μια ακόμα μάχη, καθώς το υλικό της Θεοδοσίας ήταν ατέλειωτες ώρες. Έπρεπε να το δούμε, να το ταξινομήσουμε και μετά πάλι από την αρχή. Μέχρι να διαλέξουμε τις εικόνες και τους ήχους που θα έλεγαν καλύτερα την ιστορία. Μια ιστορία πέρα για πέρα αληθινή. Μια ιστορία για ήρωες. Η συναισθηματική φόρτιση και ο θαυμασμός για αυτούς τους ανθρώπους μάς συντρόφευε σε κάθε βήμα. Το ερώτημα που τίθεται –και η απάντηση που δίνεται– στην ταινία παραμένει επίκαιρο στους καιρούς παρατεταμένης κρίσης που διανύουμε: Υπάρχουν άραγε χαμένοι κοινωνικοί αγώνες ή αγώνες που χάνονται εκ προοιμίου όταν εκλείπει η πίστη και η τόλμη να δοθούν;

N.O.M. (2)

Εδώ και λίγες μέρες η ταινία είναι ελεύθερη στο διαδίκτυο από την Κινηματογραφική Κολεκτίβα Λοκομοτίβα (σημ.4). Ελπίζω να ‘‘λέει καλά’’ την ιστορία τους. Το λινκ για να παρακολουθήσετε την ταινία: https://www.youtube.com/watch?v=F-F69JTronQ


1. Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών
2. Ο τίτλος «Non omnis moriar» είναι φράση από τις «Ωδές» του Οράτιου και σημαίνει «Δεν θα πεθάνω ολόκληρος» ή αλλιώς: κάτι θα μείνει από εμένα.
3. Σκηνοθεσία: Θεοδοσία Γραμματικού, Σενάριο – Κείμενα: Φώτης Μιχαλόπουλος, Διεύθυνση Φωτογραφίας: Χρήστος Γιάννου, Θεοδοσία Γραμματικού, Μοντάζ: Σωτήρης Γκέκας, Γιώργος Διδυμιώτης, Διεύθυνση παραγωγής: Κώστας Σταματόπουλος
4. Είμαστε μια κινηματογραφική κολεκτίβα που μέσα τις ταινίες μας δεν προτείνουμε μια κοινή γραφή, αλλά μια κοινή λογική. Βλέπουμε πράγματα, τα μεταφέρουμε στο σινεμά –ντοκιμαντέρ ή μυθοπλασία– θέλοντας ουσιαστικά οι ταινίες να απαντούν στο γιατί συμβαίνουν έτσι τα πράγματα. Η Λοκομοτίβα φτιάχτηκε από την ανάγκη να μπορούμε να δημιουργήσουμε σε σχέση με την κοινωνία, αντανακλώντας την κατάσταση της κοινωνίας. Θέλουμε το περιεχόμενο μιας τέχνης που αντιστέκεται, η οποία δηλώνει ξεκάθαρα τη θέση της ενάντια στη βαρβαρότητα που ζούμε και η οποία δεν θέλει να αντανακλά παθητικά, αλλά θέλει να επενεργεί με τη σειρά της στα μυαλά των ανθρώπων για την αλλαγή της κατάστασης που υπάρχει˙ χωρίς να τρέφουμε αυταπάτες βέβαια ότι η τέχνη μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Αλλά εμείς πρέπει να κάνουμε τέχνη σαν να μπορούσε να αλλάξει τον κόσμο.

Facebooktwittergoogle_plusmailFacebooktwittergoogle_plusmailrssrss

Μία σκέψη για το “ Κάτι θα μείνει από μένα
του Γιώργου Διδυμιώτη

  1. Didi dear,
    η τέχνη αλλάζει τον κόσμο! ΔΕΝ ΕΧΩ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ ΕΠ’ ΑΥΤΟΥ. Οι καλλιτέχνες ΒΕΒΑΙΩΣ πρέπει να λένε: «Eμείς κάνουμε τέχνη σαν να μπορούσε να αλλάξει τον κόσμο.» ΠΑΝΤΩΣ ΤΟΝ ΑΛΛΑΖΕΙ.

    ΟΜΩΣ… Αν τελικά κάναμε τέχνη ή όχι θα κριθεί στη νεκροψία.
    Αυτή είναι η γοητεία και το ατέρμονο ζόρι. Τα έχει πει λαϊκά ο Γκάτσος στο περί Αθανασίας άσμα.
    Εννοώ, δεν αρκεί η πρόθεση για να γίνει έργο τέχνης αλλά επιβάλλεται η απολύτως μέγιστη προσπάθεια. Και πάλι τίποτα δεν είναι σίγουρο…
    Βέβαιος για την περαιτέρω ανάπτυξη του θέματος στα γοητευτικότατα μαθήματα του Κινηματογραφικού Σεμιναρίου σου, διατελώ θαυμαστής και ένθερμος θιασώτης.

    Μανώλης Χάρος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *