Το πιο κρύο καλοκαίρι
της Σοφίας Νέζη

Facebooktwittergoogle_plusmailFacebooktwittergoogle_plusmailrssrss

«Το πιο κρύο καλοκαίρι, τρεις πραγματικές ιστορίες προσφύγων» είναι ένα εικονογραφημένο βιβλίο που κυκλοφορεί δωρεάν από το Ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ – Παράρτημα Ελλάδας.

Το Ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ έχει θέσει ως στόχο του να επεξεργαστεί βασικά στοιχεία μιας αριστερής μεταναστευτικής πολιτικής.
Θεωρεί πως με την τωρινή τους δομή και λειτουργία, οι θεσμοί και τα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης υποδαυλίζουν, με την εφαρμοζόμενη πολιτική λιτότητας, έναν τεχνητό ανταγωνισμό ανάμεσα σε ανθρώπους κοινωνικά αδύναμους και σε μετανάστριες και μετανάστες, οι οποίοι στοχευμένα παρουσιάζονται ως βαρίδια για τις κοινωνίες όπου ζουν ή επιθυμούν να ζήσουν.
Το ίδρυμα, Ρόζα Λούξεμπουργκ σκοπεύει να ασχοληθεί με ζητήματα όπως οι αιτίες φυγής, η συνοριακή πολιτική, η πολιτική υποδοχής των προσφύγων, η εργασία τους και η αυτοοργάνωσή τους.*

1st (1)

Τρεις τυχαίες ιστορίες, τριών ανθρώπων που βρέθηκαν, όπως και πολλοί άλλοι, στην Αθήνα και το Βερολίνο. Όταν το δράμα παίρνει όνομα και αυτό το όνομα διηγείται τη δική του προσωπική ιστορία, τότε μόνο συνειδητοποιείς πως ο καθένας μας θα μπορούσε να ήταν στη θέση αυτού του συγκεκριμένου ανθρώπου, πως τίποτα δεν είναι δεδομένο και πως αύριο ίσως να βρισκόμαστε πραγματικά στη θέση του.
Απλοί συνηθισμένοι ‘‘δικοί μας’’ άνθρωποι, που εργάζονταν, διασκέδαζαν, σπούδαζαν, ερωτεύονταν, παντρεύονταν ώσπου ήρθε ο πόλεμος, για να κάνει τη ζωή τους αβίωτη, για να αναγκάσει ενήλικες αλλά και παιδιά να εγκαταλείψουν τη χώρα τους. Άνθρωποι που δεν είχαν ταξιδέψει μέχρι τότε ούτε ως το διπλανό χωριό…
Ακόμη κι αν όλα αυτά μπορώ να τα καταλάβω, να τα συναισθανθώ και να πω: Ναι, θα μπορούσα κι εγώ να το κάνω, αυτό που δεν μπορώ να νοιώσω που δεν μπορώ να φανταστώ, είναι την απελπισία εκείνης της μάνας που στέλνει μόνο του το παιδί στη ‘‘σωτηρία’’, που ξέρει πως ο δρόμος της σωτηρίας είναι η πραγματοποίηση του πιο άγριου παραμυθιού που διηγήθηκε ποτέ στο παιδί της. Ο δρόμος είναι γεμάτος διακινητές, άγρια δάση και μια θάλασσα, που ακόμα και το πιο ελαφρύ αεράκι την κάνει επικίνδυνη.

1st (2)

ΤΟ ΠΙΟ ΚΡΥΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ, 1η ιστορία
Συνέντευξη: Μύριαμ Κλαπή (Βερολίνο)
Σενάριο – Εικονογράφηση: Γιώργος Τραγάκης

Σε αυτήν την ιστορία το πρόσωπο δεν έχει όνομα, μόνο ηλικία (άντρας 40 χρονών) και μια χαμένη πατρίδα (την Συρία). Στην επανάσταση του 2011 ήταν παρών. Συνελήφθη, φυλακίστηκε, βασανίστηκε και για να αφεθεί ελεύθερος υπέγραψε δήλωση πως δε θα λάβει μέρος ξανά σε καμιά διαδήλωση.
Κι ύστερα ήρθε ο πόλεμος, οι βομβαρδισμοί, το ISIS, η φτώχεια και η φυγή. Αμέτρητα χιλιόμετρα με τα πόδια, χωρίς φαγητό, χωρίς ύπνο. Αιχμαλωτίστηκε από άντρες του ISIS, αφέθηκε ελεύθερος και με ένα λεωφορείο έφτασε στην Τουρκία. Εκεί κυνηγήθηκε από την αστυνομία για να κρυφτεί μέσα σε ένα δάσος που θύμιζε ζούγκλα:

Μείναμε όλη τη νύχτα εκεί. Δεν είχαμε σκηνές και έκανε πολύ κρύο. Ήταν πολύ άσχημα. Είχαμε πρόβλημα με τα μωρά, έκλαιγαν και μπορούσαν να μας ακούσουν. Ήταν το πιο κρύο καλοκαίρι.

Και μετά, το συνηθισμένο ταξείδι στη θάλασσα του Αιγαίου. Ήταν τυχερός, 40 λεπτά σε μια θάλασσα λάδι για να φτάσει στη Λέσβο. Εκείνη τη νύχτα κοιμήθηκε ήσυχα μετά από πολύ καιρό. Μετά τη Λέσβο, στην Αθήνα και από εκεί στην αφιλόξενη Ουγγαρία. Εκεί που αν διαφέρεις, μπορείς να διακρίνεις εύκολα το μίσος και την αηδία στο βλέμμα των ανθρώπων. Όταν έφτασε στη Γερμανία φιλοξενήθηκε στο σπίτι μιας κοπέλας μαζί με άλλους πρόσφυγες για μερικές εβδομάδες. Η γυναίκα του και τα τέσσερα παιδιά του είναι ακόμη στη Δαμασκό. Τώρα ζει στο Αϊζενχούτενσταντ, έξω από το Βερολίνο. Με τον Πακιστανό συγκάτοικό του επισκέπτονται συχνά τη βιβλιοθήκη και με την κιθάρα του, δώρο μιας Γερμανίδας, πλέκει όνειρα και νοσταλγεί μια πατρίδα που ίσως έχασε για πάντα.

1st (3)

Απ’ τη μια μεριά η Ουγγαρία κι απ’ τη άλλη η μικρή κοινότητα έξω από το Βερολίνο μάς θυμίζουν πως ο άνθρωπος είναι ικανός για τα πιο μεγάλα εγκλήματα αλλά και για τα πιο μεγάλα αισθήματα.

Είμαι όλοι αυτοί οι άνθρωποι που προσπαθούν να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους, είμαι όλο αυτό το πλήθος που προσπαθεί να ξεφύγει από την παράνοια του πολέμου που δεν υπολογίζει την ανθρώπινη ζωή…

Η απροετοίμαστη, σαστισμένη και διχασμένη Ευρώπη θα πρέπει να ξαναθυμηθεί την αθλιότητα του ρατσισμού και του ναζισμού που έζησε πριν 80 χρόνια. Θα πρέπει να θυμηθεί ότι τότε έκλεινε τα μάτια˙ όταν τα άνοιξε, αφού ο πόλεμος χτύπησε την πόρτα της, ήταν ήδη αργά. Οι Ευρωπαίοι πρέπει να νοιώσουμε την μοίρα του άλλου σαν δική μας μοίρα, τον αγώνα του άλλου σαν δικό μας αγώνα. Να βάλουμε στην άκρη τις ακροδεξιές φωνές, τον φόβο για τον Άλλον και το πρώτο βήμα σε αυτό είναι να πάψει η Μεσόγειος να είναι ένας απέραντος υγρός τάφος, να μην ζήσουμε και φέτος άλλο ένα κρύο καλοκαίρι.


* Από την Εισαγωγή του βιβλίου από τον Martin Schirdewan και την Ιωάννα Μεϊτάνη.

Facebooktwittergoogle_plusmailFacebooktwittergoogle_plusmailrssrss

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *