Βία; Ναι! Ενάντια στη βία της εξουσίας.
του παπα-Κώστα Λαγού

Facebooktwittergoogle_plusmailFacebooktwittergoogle_plusmailrssrss

2016.01.29.1.«Ναός πυρολατρικός χτίστηκε και στην πόλη Νεκρέσι, της οποίας επίσκοπος ήταν ο μακάριος Αβίβος. Ο καλός ποιμενάρχης δεν μπορούσε να ανεχθεί τη λατρεία των δαιμονίων στην ίδια του την έδρα. Οπλισμένος, λοιπόν, με θείο ζήλο, πήγε μια μέρα στο ναό, προχώρησε θαρρετά ως το θυσιαστήριο και ρίχνοντας νερό πάνω στην ακοίμητη φλόγα, την έσβησε.»

Φυσικά ο επίσκοπος Αβίβος, Άγιος της Εκκλησίας της Γεωργίας, εκτελέστηκε γι’ αυτή του την πράξη. Το γεγονός συνέβη τον 6ο μ.Χ. αι. την εποχή που οι Πέρσες είχαν καταλάβει περιοχές της Γεωργίας και προσπαθούσαν να επιβάλουν την πυρολατρία.

Ένα από τα (πολλά) άσχημα πράγματα που συμβαίνουν στον εκκλησιαστικό χώρο είναι η απονεύρωση του χριστιανισμού από τους ίδιους τους θεολόγους. Ο χριστιανισμός έχει μεταβληθεί σε μια υπόθεση εσωτερικής και μόνο μεταμόρφωσης, με κύριο μέλημα –όχι να διατηρήσει την αλήθεια του αλλά– να μην προσβάλλει. Επιλέγονται και τονίζονται ευαγγελικά χωρία, κείμενα και διδασκαλίες που συνηγορούν στην ‘‘ηρεμία και την ενότητα’’ ενώ άλλα υποβαθμίζονται ή ερμηνεύονται κατά το δοκούν.
Η αλήθεια είναι ότι ο χριστιανισμός (στην ορθοδοξία του τουλάχιστον) είναι μια βίαιη θρησκεία. Δεν είναι μια νιρβανοειδής θρησκεία όπως θέλουν να την παρουσιάσουν διάφοροι ακαδημαϊκοί θεολόγοι και οι ακόλουθοί τους. Δεν είναι μια θρησκεία της ‘‘ενότητας πάνω απ’ όλα’’. Ο ίδιος ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος είπε «μην θυσιάζεις την αλήθεια για χάρη της ενότητας»˙ από τα λόγια Αγίων που σπάνια θα ακούσουμε να αναλύονται σε κηρύγματα, ομιλίες κλπ.

Αυτό που διαχωρίζει την Ορθοδοξία από τις άλλες θρησκείες, δόγματα κι ομολογίες είναι η ποιότητα και το είδος βίας που χρησιμοποιεί. Οι μάρτυρες ήταν στην πραγματικότητα βίαιοι άνθρωποι. Παρ’ όλ’ αυτά δεν σήκωσαν ποτέ χέρι σε κανέναν ενώ οι ίδιοι υπέστησαν φρικτούς βασανισμούς και εκτελέσεις. Παράδοξο, ε; Κι όμως όχι! Η βία που χρησιμοποίησαν ήταν άλλου τύπου και άλλης ποιότητας. Δεν ήταν η βάρβαρη σωματική βία αλλά η βία της εναντίωσης προς το αυτοκρατορικό κατεστημένο που απαιτούσε να λατρεύεται ο αυτοκράτορας σαν θεός. Ήταν η βία της αμφισβήτησης ακόμη και αυτού του θεσμού της οικογένειας όταν αυτή έμπαινε εμπόδιο στην αλήθεια του Χριστού. Ήταν αυτή η μη-βίαιη βία που συγκλόνισε όλον τον αρχαίο κόσμο. Αργότερα, όταν ο χριστιανισμός έγινε επίσημη θρησκεία, αυτή η αμφισβήτηση πήρε τη μορφή της αναχωρητικότητας (αξίζει να μνημονεύσουμε τη ρήση του μη χριστιανού Διογένη του Κυνικού όταν ρωτήθηκε για την εξορία με την οποία καταδικάστηκε από τους συντοπίτες του: «κι εγώ τους καταδίκασα να παραμείνουν εκεί!») εγκαταλείποντας τους χλιαρούς και βολεμένους χριστιανούς μαζί με τα πλούτη και τις ανέσεις. Βίαιη ήταν και η αντίδραση του Αγίου Νικολάου του Πσκωφ όταν, Μεγάλη Τεσσαρακοστή, πρόσφερε ένα κομμάτι ωμό κρέας στον Τσάρο Ιβάν, τον επονομαζόμενο Τρομερό, ώστε να του δείξει την απέχθεια του Θεού για την σφαγή που ετοίμαζε.

Όπως μπορεί να καταλάβει κάποιος εύκολα, είτε διαβάζοντας στο Ευαγγέλιο την απαξίωση που έδειχνε ο Χριστός στο οικονομικό, πολιτικό και θρησκευτικό υποκριτικό κατεστημένο είτε από τα παραπάνω περιστατικά αλλά και πάμπολλα παρόμοια στην Παλαιά Διαθήκη, στους βίους των Αγίων και στη διδασκαλία των Πατέρων, ο χριστιανός δεν στρέφεται παρά μόνο εναντίον των δυνατών. Αυτή είναι άλλη μια διαφορά: της ασυμβίβαστης αγωνιστικότητας. Ο αμαρτωλός ελέγχεται αλλά προσεγγίζεται με αγάπη. Ο άδικος όμως άρχοντας αντιμετωπίζεται με απέχθεια. Ο χριστιανός οφείλει να μάχεται την αδικία˙ όχι γενικά κι αόριστα την έννοια της αδικίας αλλά σταθερά κι ανυποχώρητα ενάντια σε αυτόν που την προκαλεί (ανεξάρτητα αν είναι αριστερός ή δεξιός γιατί βλέπουμε και φαινόμενα κληρικών οι οποίοι με κυβερνήσεις της μιας πλευράς τα βλέπουν όλα ρόδινα ενώ με κυβερνήσεις της άλλης πλευράς βλέπουν μόνον καταστροφές). Οφείλει να αγκαλιάζει τον αδύναμο και να τον προστατεύει. Οφείλει να βρίσκεται στο δημόσιο χώρο και να δίνει τη μαρτυρία του. Όχι να επιλέγει εύκολους στόχους και να αποφεύγει δύσκολες μάχες.

Η προσευχή είναι το ένα κομμάτι, σημαντικότατο, της χριστιανικής ζωής. Η απάντηση όμως στο «ελθέτω η βασιλεία Σου» βρίσκεται εκεί έξω. Στα μικρά ή μεγάλα περιβάλλοντά μας που τα λυμαίνονται και οι ανάλογοι τύραννοι. Με αυτούς έχουμε να αναμετρηθούμε και όχι να γίνουμε και εμείς (κατ’ εικόνα αλλά όχι καθ’ ομοιώσιν τους, διότι δεν μπορούμε να τους φτάσουμε) τυραννίσκοι στη δουλειά, στην παρέα μας, στη γειτονιά ή στην ενορία μας.

Facebooktwittergoogle_plusmailFacebooktwittergoogle_plusmailrssrss

4 σκέψεις για το “Βία; Ναι! Ενάντια στη βία της εξουσίας.
του παπα-Κώστα Λαγού

  1. Ο Σμέμαν.Το γκούγκλαρα,μη νομίζει κανείς ότι το ήξερα!
    Μου θύμισε και αυτό του π.Ανανία Κουστένη:
    Ο αναρχικός καταστρέφει.
    Ο άγιος μεταμορφώνει.
    Και οι δύο όμως ξεκινούν από την ίδια βάση, την αγάπη για την ελευθερία.

  2. Κύριε Κώστα,
    Έχεις δίκιο στο ρητό ότι οι αναρχικοί ξεκινούν στην ίδια βάση με τους αγίους. Στην βάση, για την αγάπη για την ελευθερία.
    Δεν είναι όμως στην ιδεολογία όλων των αναρχικών να καταστρέφουν, Κάποια εκφραστές της αναρχίας πιστεύουν στην καταστροφή ως βάση για την δημιουργία, και κατ’ επέκταση ως βάση για την ελευθερία.
    Σ’ αυτό δεν συμφωνούν όμως όλοι οι αναρχικοί. Το να καταστρέψεις για να δημιουργήσεις από νέα βάση, είναι μία άποψη, που για μένα είναι σε κάποιες περιπτώσεις σεβαστή και έχει μια υπόσταση. Αυτό δεν σημαίνει ότι, για όλους τους αναρχικούς, η καταστροφή είναι αυτοσκοπός.
    Αν έχεις ένα οίκημα που είναι ερείπιο, μάλλον είναι καλύτερα να το γκρεμίσεις και να το οικοδομήσεις από την αρχή, παρά να προσπαθήσεις να το ανοικοδομήσεις.
    Γι’ αυτό καλύτερα είναι να μην γενικεύουμε, γιατί απλώς δημιουργούμε εντυπώσεις.

    • Δεν είναι δικό μου,το έβαλα επειδή ταίριαζε λίγο.Δεν θεωρώ την καταστροφή κάτι κακό.Ίσα ίσα.Μια και είμαι πιο πολύ «παλαιοδιαθηκικός» και αγαπώ πολύ τους προφήτες,οι οποίοι ξερίζωναν το κακό ώστε να φυτέψουν το σπόρο της λατρείας του αληθινού Θεού,θεωρώ απαραίτητο και το καταστροφικό κομμάτι της αλλαγής.
      Άλλωστε η μεταμόρφωση προϋποθέτει το γκρέμισμα του παλιού.Αλλιώς μιλάμε για μαγεία.
      Ο Κουστένης μάλλον θέλει να δείξει τη διαφορά στον τρόπο δράσης των δύο.Έτσι το αντιλαμβάνομαι.
      Να πω και κάτι ακόμα προσωπικό,για να γνωριζόμαστε σιγά σιγά.Τα πολύ θεωρητικά με κουράζουν.Η λογική μου είναι ότι όταν υπάρχει κάτι σάπιο,πρώτα το ξεμπροστιάζεις και μετά το πολεμάς με όλα τα μέσα και σε όλα τα επίπεδα.Ό,τι κι αν είναι αυτό.Όπου κι αν είναι.Στην Εκκλησία,στην ενορία,στο χωριό στη γειτονιά,στη χώρα.
      Πιστεύω ότι όποιος λέει ότι είναι αναρχικός και δεν έχει διάθεση να καταστρέψει είναι γιαλαντζί ντερβίσης.Με τα λόγια μόνο δεν αλλάζει τίποτα.
      ΥΓ.Μη με λέτε κύριο.Κυρίους λέγαμε τους γέρους όταν ήμασταν μικροί!

Γράψτε απάντηση στο παπα-Κώστας Λαγός Ακύρωση απάντησης

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *